Pronkzitting 1979

Pronkzitting 1979 markeerde de allereerste officiële editie van wat zou uitgroeien tot een van de meest geliefde tradities binnen het Moeslandse carnaval. Na het enthousiaste voorproefje van het jaar ervoor, waarin een soortgelijk evenement kleinschalig werd gehouden, werd dit jaar duidelijk: de pronkzitting hoort thuis in Schaijk. En hoe!

De zaal zat afgeladen vol met nieuwsgierige Moeszakken, carnavalsvierders en clubleden die zich graag lieten verrassen door alles wat deze gloednieuwe bonte avond te bieden had. De sfeer zat er vanaf het begin goed in. Het publiek was klaar voor een avond vol lachsalvo’s, herkenbare typetjes, scherpe knipogen naar dorpszaken en muzikale acts.

De presentatie lag in handen van Willemke de Moesnar, die met zijn gevatte opmerkingen, rake observaties en luchtige toon meteen het vertrouwen van de zaal won. Zijn introducties, doorspekt met dorpshumor, zorgden ervoor dat elke act op een natuurlijke manier werd aangekondigd. Met een vlotte babbel en een Moeslands hart wist hij de zaal mee te nemen door het gevarieerde programma.

Een van de hoogtepunten van de avond was het optreden van Has den Booy, een man van het volk met een scherp oog voor het dagelijkse leven in Schaijk. Zijn buut was raak, herkenbaar en doorspekt met humor die bij jong en oud in de smaak viel. Hij legde de vinger op de zere plekken, maar altijd met een knipoog, precies zoals een tonpraoter dat hoort te doen.

De muzikale omlijsting werd verzorgd door de hofkapel, die de avond met hun vrolijke noten aan elkaar bliezen. Tussen de buuts en sketches door zorgden zij voor de juiste sfeer en voor de nodige schwung op de momenten dat de zaal even op adem kwam. Ook de dansgarde maakte indruk met hun frisse choreografie en uitstraling. Hun optreden bracht een vleugje elegantie tussen het carnavaleske geweld.

Het programma bestond uit een mix van tonpraoters, muzikanten, sketches en verrassingsacts, allemaal met artiesten van eigen bodem. En dat maakte indruk. Het Moesland toonde zich van zijn creatieve kant en liet zien dat talent en humor ruimschoots aanwezig zijn binnen de dorpsgrenzen.

Wat vooral opviel was de verbondenheid in de zaal. Elke act, hoe ludiek ook, werd met warme waardering ontvangen. Het publiek herkende zichzelf, hun buren en dorpsgenoten in de verhalen op het podium. En juist die herkenbaarheid maakte de avond zo bijzonder.

Pronkzitting 1979 bewees dat er in Schaijk ruimte was voor meer dan alleen optochten en feesten: er was behoefte aan een podium voor dorpshumor, satire en creativiteit. De avond legde de stevige basis voor een traditie die inmiddels niet meer weg te denken is uit de Moeslandse carnavalstijd. Het was een avond vol eerste keren, maar eentje die voelde alsof het altijd al zo had moeten zijn. De lat lag meteen hoog, de reacties waren lovend, en de belofte van vele volgende edities hing in de lucht. Een nieuwe Schaijkse traditie was geboren.